------------------ जात ------------------

गंगधर भट...लगबगीने जंगलाच्या रस्त्याने गावाकडे चालला होता....

तस अंधारु लागलं होतं.... त्याला अंधाराचं,
जंगलाचं... जंगलातल्या जनावरांचं भय नव्हतं...
त्याला भय होतं ते रामोशांच्या वस्तीचं...

कारण भिवा रामोशी त्याच्या जीवावर उठला होता....

गंगधरला खरंतर त्याला भ्यायची गरज नव्हती..तो स्वतः पट्टीचा लाठीबाज होता...
पण भिवाच्या कु-हाडी पुढं त्याची लाठी काय चालली असती ?

लालचंद सावकाराच्या मुलाच्या मुंजीत वर्णभेदावरुन गंगधर आणि भिवाची बाचाबाची झाली होती...

झुडपातून चालताना... त्याला समोर काहितरी हलल्याची जाणीव झाली...
आणि काही कळायच्या आत एका प्रचंड रानडुकराने गंगधरला मुसंडी मारली.

लाठी सावरुन उठायच्या बेतात असलेल्या गंगधरच्या हातापायातलं त्राणच गळालं...
जेव्हा त्याने दूरवरुन त्याच्या दिशेने धावत येणा-या रानडुकराच्या
अंधारात चकाकणा-या डोळ्यात पाहिलं.

तो वेगवान यमदुत त्याच्या पासुन अवघ्या 4 फुटांवर असताना....
भयाकारी आवाज काढत जमिनीवर कोसळला...

आणि कराकरा पायताणाचा आवाज करत ...
भिवा त्या रानडुकराच्या बाजुच्या झाडीतुन बाहेर येताना दिसला.

डुकराच्या मानेत घुसलेली रक्ताळलेली वजनदार कु-हाड उपसून काढत...
खडूस पणे हसत...भिवा म्हणाला....
जनावरांना जात पात म्हाईत नसते...शास्त्रीबुवा..
वर... ब्रह्महत्येच...पाप...
शिव ! शिव !!

क्षणभर भिवाचे डोळे सुद्धा अंधारात चकाकल्या सारखे झाले

पुन्हा कराकरा वहाणांचा आवाज करत , डुकराला फरफटत तो निघुन गेला...

त्या रात्री... गंगधरकडे शिरापुरी आणि
रामोशांच्या वस्तीवर डुकराचा बेत होता !!!